چنانکه باز نیاید چو قارظ عنزی

بیار باده کجا بهترست باده هنوز

که تو به باده ز چنگ زمانه محترزی

به هر تنی که می اندر شود، غمش بشود

به باده سرد توان کرد آتش حدثان

که آتش حدثان همچو آتشیست گزی

بگیر باده نوشین و نوش کن به صواب