بیار باده کجا بهترست باده هنوز

چرا که فکرت ایام را همی نسزی

مپیچ زلفک معشوق خویش برتن خویش

چرا که منت گمانی برم که کرم قزی

که تو به باده ز چنگ زمانه محترزی

به هر تنی که می اندر شود، غمش بشود

چنانکه باز نیاید چو قارظ عنزی