چرا که منت گمانی برم که کرم قزی

مدار دل متفکر به فتنه ایام

چرا که فکرت ایام را همی نسزی

مپیچ زلفک معشوق خویش برتن خویش

بیار باده کجا بهترست باده هنوز

که تو به باده ز چنگ زمانه محترزی

به هر تنی که می اندر شود، غمش بشود