نشسته ست دیوی به زیر هر اصلی

نشستم بر آن ناقه آل پیکر

فکندم بر او نطع و دلو و مصلی

سپردم بدو من قفاری که گفتی

به هر جانب از برف بر کوه صدی

به هر گوشه از میغ، به زیر هر اصلی

ز خس گشته هر چاهساری چو خوری