نبوی راضی گر زانکه امیرت خوانم

ندهی داد و همی داد ز من بستانی

بی وفایی کنی و نادان سازی تن خویش

نیستی ای بت یکباره بدین نادانی

من بدان راضی باشم که غلامم خوانی

از تو ما را نه کنار و نه پیام و نه سلام

مکن ای دوست که کیفر بری و درمانی