یک شاه بسنده بود این مایه جهان را

ای شاه! تویی شاه جهان گذران را

ایزد به تو داده ست زمین را و زمان را

بردار تو از روی زمین قیصر و خان را

با ملک چکارست فلان را و فلان را

خرس از در گلشن نه و خوک از درگلزار

هر کو بجز از تو به جهانداری بنشست