ماه سه شبه از بر گردن بنگارند

چون جزع پر سینه و چون بسد منقار

شبگیر ز گل فاختگان بانگ برآرند

گوییکه سحرگاه همی خواب گزارند

از غالیه، بی آنکه همی غالیه دارند

صدبار به روزی در، پرها بشمارند

چون نیم دبیری که غلط کرده به اشمار