تو بدو گوی که ای بلبل خوشگوی میاز

گوید: او را مزن ای باربد رودنواز

که به زاری وی و زخم تو شد از هم باز

عابدان را همه در صومعه پیوند نماز

که مرا در دل عشقیست بدین ناله زار

خاصه هنگام بهاران که جهان خوش گشته ست

آسمان ابلق و روی زمی ابرش گشته ست