که مرا در دل عشقیست بدین ناله زار

که به زاری وی و زخم تو شد از هم باز

عابدان را همه در صومعه پیوند نماز

تو بدو گوی که ای بلبل خوشگوی میاز

خاصه هنگام بهاران که جهان خوش گشته ست

آسمان ابلق و روی زمی ابرش گشته ست

دشت ماننده دیبای منقش گشته ست