گل با دوهزار کبر و ناز و صلف است

شمشاد چو زنگار و می لعل چو زنگ

لاله مشکین دل و عقیقین طرف است

چون آتش اندر او فتاد به خف است

زیرا که چو معشوقه خواجه خلف است

آن خواجه که با هزار بر و لطف است

حلمش به شتاب نه، نه جودش به درنگ