ماه نو منخسف در گلوی فاخته ست

وز لب دریای هند تا خزران تاخته ست

میغ سیه بر قفاش تیغ برون آخته ست

طبل فرو کوفته ست، خشت بینداخته ست

طوطیکان با نوا، قمریکان با انین

گویی بط سپید جامه به صابون زده ست

کبک دری ساقها در قدح خون زده ست