از عشق نیکوان پریچهره، عاشقان

تا برگرفت ابر ز صحرا حجابها

بستند باغها ز گل و می خضابها

برداشتند بر گل و سوسن شرابها

عاشق ز مهر یار بدین وقت می خورد

چون می گرفت عاشق، بر باغ بگذرد

اطراف گلستان را چون نیک بنگرد