راست چون پیکان نامه به سراندر بزند

در دو تیریز ببرده قلم و کرده سیاه

هدهدک پیک بریدست که در ابر تند

چون بریدانه مرقع به تن اندر فکند

نامه گه باز کند، گه به هم اندر شکند

به دو منقار زمین چون بنشیند بکند

گویی از سهم کند نامه نهان بر سر راه