چون دواتی بسدینست خراسانی وار

به دو منقار زمین چون بنشیند بکند

گویی از سهم کند نامه نهان بر سر راه

به سمنزار درون لاله نعمان به شنار

وان دوات بسدین را نه سرست و نه نگار

در بنش تازه مداد طبری برده به کار

چون ده انگشت دبیری که کند فصل بهار