باد خوشبوی دهد نرگس را مژده همی

در بنش تازه مداد طبری برده به کار

چون ده انگشت دبیری که کند فصل بهار

به دوات بسدین اندر، شبگیر پگاه

که گل سرخ به در آمد از پرده همی

با تو در باغ به دیدار کند وعده همی

نرگس از شادی آن وعده، کند سجده همی