که گل سرخ به در آمد از پرده همی

چون ده انگشت دبیری که کند فصل بهار

به دوات بسدین اندر، شبگیر پگاه

باد خوشبوی دهد نرگس را مژده همی

با تو در باغ به دیدار کند وعده همی

نرگس از شادی آن وعده، کند سجده همی

به تکاپوی سحاب آید از جده همی