بود یک هفته به نزدیکی بیگانه و خویش

دارم اندر سرشان سبز کشیده سلبی

رزبان تاختنی کرد به شهر از رز خویش

در رز بست به زنجیر و به قفل از پس و پیش

ز آرزوی بچه رز، دل او خسته و ریش

گفت کم صبر نمانده ست درین فرقت بیش

رفت سوی رز، با تاختنی و خببی