گفت کم صبر نمانده ست درین فرقت بیش

در رز بست به زنجیر و به قفل از پس و پیش

بود یک هفته به نزدیکی بیگانه و خویش

ز آرزوی بچه رز، دل او خسته و ریش

رفت سوی رز، با تاختنی و خببی

در چو بگشاد، بدان دخترکان کرد نگاه

دید چون زنگی هر یک را دو روی سیاه