هر یکی با شکم حامل و پرماز لبی

جای جای بچه تابان چون زهره و ماه

بچه سرخ چو خون و بچه زرد چو کاه

سر نگونسار ز شرم و رخ تیره ز گناه

رزبان را به دو ابروی برافتاد گره

گفت: لا حول و لا قوه الا بالله

ابن بلایه بچگان را ز چه کس آمده زه