که مرا زنده کند زود خداوندم

ور بدری شکم و بندم از بندم

نرسد ذره ای آزار به فرزندم

گر چه بکشی تو مرا، صابر و خرسندم

او به رز گفت که ویحک چه فضول آری

تو هنوز این هوس اندر سرخود داری

بکشم منت، «لک الویل» بدان زاری