گفت نتوان خوردن یک قطره ازین باده

برکشید از خم آن جام چو بیجاده

باده ای دید بدان جام در افتاده

که بن جام همی سفت چو سنباده

جز به یاد ملک مهتر آزاده

آن خداوند من آن فخر خداوندان

دو لبش درگه گفتن خندان خندان