جز به یاد ملک مهتر آزاده

باده ای دید بدان جام در افتاده

که بن جام همی سفت چو سنباده

گفت نتوان خوردن یک قطره ازین باده

آن خداوند من آن فخر خداوندان

دو لبش درگه گفتن خندان خندان

قوتش چندان وانگه خردش چندان