که لفظ اندر ثنای تو همه یکسر شود غرا

هر آنکس کو زبان دارد همیشه آفرین خواند

بر آن کو آفرین تو به یک لفظی کند املا

ز شاهان همه گیتی ثناگفتن ترا شاید

همی تا در شب تاری ستاره تابد از گردون

چو بر دیبای فیروزه فشانده لولو لالا

گهی چون آینه چینی نماید ماه دو هفته