همی تا در شب تاری ستاره تابد از گردون

بر آن کو آفرین تو به یک لفظی کند املا

ز شاهان همه گیتی ثناگفتن ترا شاید

که لفظ اندر ثنای تو همه یکسر شود غرا

چو بر دیبای فیروزه فشانده لولو لالا

گهی چون آینه چینی نماید ماه دو هفته

گهی چون مهره سیمین نماید زهره زهرا