ز بیم جودش بخل از جهان هزیمت کرد

به زیر مرکب او بر کواکب مثقب

چنانکه ماه همی آرزو کند که بود

مر اسب او را آرایش لگام و یلب

هزیمتی را افسون زننده گشت هرب

عطا فزون کند آنگه کزو شوی نومید

گناه بیش کند عفو، چون گرفت غضب