هرچه داده ست بدو، در خور او، وز در اوست

آن رخ چون گل بشکفته و بالای چو سرو

خواجه دیده ست همانا که رهش بر در اوست

خواجه سید بوبکر حصیری که خدای

مهتر محتشمانست به حشمت نه به زاد

از همه محتشمان هر که بود کهتر اوست

هر که از چاکری و خدمت او رنج برد