از کریمی دل او سیر شود هرگز نه

که مه زود رو اندر طلب معبر اوست

نتوان گفت که دریای دمان را دگرست

نتوان گفت که درهای دگر جز در اوست

این سرشتیست که در خلقت و در گوهر اوست

دست او همچو درختیست که چشم همه خلق

به بهار و به خزان بر گل و برگ و بر اوست