به بهار و به خزان بر گل و برگ و بر اوست

از کریمی دل او سیر شود هرگز نه

این سرشتیست که در خلقت و در گوهر اوست

دست او همچو درختیست که چشم همه خلق

بر تن هیچ کس از هیچ ستمگر نبود

آن ستم، کز کف بخشنده او بر زر اوست

گر به کف گیرد ساغر به خروش آید زر