بر تن هیچ کس از هیچ ستمگر نبود

این سرشتیست که در خلقت و در گوهر اوست

دست او همچو درختیست که چشم همه خلق

به بهار و به خزان بر گل و برگ و بر اوست

آن ستم، کز کف بخشنده او بر زر اوست

گر به کف گیرد ساغر به خروش آید زر

آن خروش از کف او ناید کز ساغر اوست