این عطا دادن دایم خوی پیغمبر ماست

آن خروش از کف او ناید کز ساغر اوست

هرچه در گیتی از معنی خواهندگی ست

نام او با صلت نیکو در دفتر اوست

ای خنک آن کس کو را خوی پیغمبر اوست

سببی باید تا فخر توان کرد بدان

رادی و فخر و بزرگی سبب مفخر اوست