بر گاه شهی مسکن و در صدر مکان باد

هر ماه به شهری علم شاهی شاهان

زیر سم اسبانش نگون باد و ستان باد

تا پادشهان صدرگه آرایند او را

از هیبت او روز بداندیش چو شب شد

نوروز مخالف هم ازینگونه خزان باد

آن تیغ و سنان را که بدو حرب کند شاه