او شب کند از خانه به جای دگر آید

ور در به دو سه قفل گرانسنگ ببندم

ره جوید و چون مورچه از خاک برآید

ور شب کنم از خانه به جای دگر آیم

جورم ز دل خویشست از عشق چه نالم

عشق ارچه درازست هم آخر به سرآید

دل عاشق آنست که بی عشق نباشد