دوست از من ترا همی طلبد

شاد باد آنکه تو بدویی شاد

تا نگویی که مر مرا مفرست

که کسی دل به دوست نفرستاد

رو بر دوست هر چه باداباد

دست و پایش ببوس و مسکن کن

زیر آن زلفکان چون شمشاد