دست و پایش ببوس و مسکن کن

که کسی دل به دوست نفرستاد

دوست از من ترا همی طلبد

رو بر دوست هر چه باداباد

زیر آن زلفکان چون شمشاد

تا ز بیداد چشم او برهی

از لب لعل او بیابی داد