تا ز بیداد چشم او برهی

رو بر دوست هر چه باداباد

دست و پایش ببوس و مسکن کن

زیر آن زلفکان چون شمشاد

از لب لعل او بیابی داد

زلف او حاجب لبست و لبش

نپسندد به هیچ کس بیداد