از لب لعل او بیابی داد

دست و پایش ببوس و مسکن کن

زیر آن زلفکان چون شمشاد

تا ز بیداد چشم او برهی

زلف او حاجب لبست و لبش

نپسندد به هیچ کس بیداد

خاصه بر تو که تو فزون ز عدد