زلف او حاجب لبست و لبش

زیر آن زلفکان چون شمشاد

تا ز بیداد چشم او برهی

از لب لعل او بیابی داد

نپسندد به هیچ کس بیداد

خاصه بر تو که تو فزون ز عدد

آفرینهای خواجه داری یاد