رهی که دیو درو گم شدی به وقت زوال

عداد برخی از آن برتر از عداد مطر

به لشکر گشن و بیکران نظر چه کنی

تو دوری ره صعب و کمی آب نگر

چو مرد کم بین در تنگ بیشه وقت سحر

درازتر ز غم مستمند سوخته دل

کشیده تر ز شب دردمند خسته جگر