چو مرد کم بین در تنگ بیشه وقت سحر

به لشکر گشن و بیکران نظر چه کنی

تو دوری ره صعب و کمی آب نگر

رهی که دیو درو گم شدی به وقت زوال

درازتر ز غم مستمند سوخته دل

کشیده تر ز شب دردمند خسته جگر

به صد پی اندر، ده جای ریگ چون سرمه