به صد پی اندر، ده جای ریگ چون سرمه

چو مرد کم بین در تنگ بیشه وقت سحر

درازتر ز غم مستمند سوخته دل

کشیده تر ز شب دردمند خسته جگر

به ده پی اندر، صد جای سنگ چون نشتر

چو چشم شوخ همه چشمه های او بی آب

چو قول سفله همه کشتهای او بی بر