کمر برهنه به منزل شدی ز حلیه زر

هزار خار شکسته درو و خسته ازو

به چند جای سر و روی و پشت و پهلو و بر

کمرکشان سپه را جدا جدا هر روز

چو پای باز در آن بیشه پر جلاجل بود

ستاکهای درخت از پشیزه های کمر

گهی گیاهی پیش آمدی چو نوک خدنگ