سبک نگردد زان خواب تا گه محشر

به شب چو خفته بود مرد سر بر آرد مار

همی کشد به نفس خفته تا بر آید خور

چو خور بر آید و گرمی به مرد خفته رسد

خدایگان جهان زان سخن نیندیشید

سپه براند به یاری ایزد داور

بدین درشتی و زشتی رهی که کردم یاد