به شب چو خفته بود مرد سر بر آرد مار

که اندرین ره مار دو سر بود بیمر

ترا بزرگ سپاهیست وین دراز رهیست

همه سراسر پر خار و مار و لوره و جر

همی کشد به نفس خفته تا بر آید خور

چو خور بر آید و گرمی به مرد خفته رسد

سبک نگردد زان خواب تا گه محشر