که اندرین ره مار دو سر بود بیمر

نماز پیشین انگشت خویش را بر دست

همی ندیدم من، این عجایبست و عبر

عجبتر آنکه ملک را چنین همی گفتند

ترا بزرگ سپاهیست وین دراز رهیست

همه سراسر پر خار و مار و لوره و جر

به شب چو خفته بود مرد سر بر آرد مار