نماز پیشین انگشت خویش را بر دست

که گر بگویم کس را نیابد آن باور

بگونه شب، روزی بر آمد از سر کوه

که هیچگونه بر آن کارگر نگشت بصر

همی ندیدم من، این عجایبست و عبر

عجبتر آنکه ملک را چنین همی گفتند

که اندرین ره مار دو سر بود بیمر