بگونه شب، روزی بر آمد از سر کوه

گهی زمینی پیش آمدی چو روی تبر

در آن بیابان منزلگهی عجایب بود

که گر بگویم کس را نیابد آن باور

که هیچگونه بر آن کارگر نگشت بصر

نماز پیشین انگشت خویش را بر دست

همی ندیدم من، این عجایبست و عبر