گهی زمینی پیش آمدی چو روی تبر

چو پای باز در آن بیشه پر جلاجل بود

ستاکهای درخت از پشیزه های کمر

گهی گیاهی پیش آمدی چو نوک خدنگ

در آن بیابان منزلگهی عجایب بود

که گر بگویم کس را نیابد آن باور

بگونه شب، روزی بر آمد از سر کوه