همه سراسر پر خار و مار و لوره و جر

عجبتر آنکه ملک را چنین همی گفتند

که اندرین ره مار دو سر بود بیمر

ترا بزرگ سپاهیست وین دراز رهیست

به شب چو خفته بود مرد سر بر آرد مار

همی کشد به نفس خفته تا بر آید خور

چو خور بر آید و گرمی به مرد خفته رسد