همی گسسته نگشتی به ره نفر ز نفر

گه گرفتن خور صد هزار کودک و مرد

بدو شدندی فریادخواه و پوزشگر

ز کافران که شدندی به سومنات به حج

خدای خوانند آن سنگ را همی شمنان

چه بیهده سخنست این که خاکشان بر سر

خدای حکم چنان کرده بود کان بت را