خدای حکم چنان کرده بود کان بت را

همی گسسته نگشتی به ره نفر ز نفر

خدای خوانند آن سنگ را همی شمنان

چه بیهده سخنست این که خاکشان بر سر

ز جای برکند آن شهریار دین پرور

بدان نیت که مر او را به مکه باز برد

بکند و اینک با ما همی برد همبر